Jongelui msn’nen, twitteren, mailen dat het een lieve lust is. Ze houden contact via facebook en hyves. Ze kletsen via de webcam. Zelfs ministers twitteren en zijn dagelijks te volgen, en ieder zichzelf respecterend bedrijf heeft een website.

Opinies over de meest uiteenlopende zaken worden het web op geslingerd, namen van verdachten van ernstige misdrijven, foto’s van pedofielen, alles is te vinden.

Men plaatst van alles op het internet, of het nu waar is of niet. Het is een geweldig medium, maar kan ook gevaarlijk zijn. Als je bv. leest wat er over de Mexicaanse griep voor verhalen zijn verspreid (en hoe onderwerpen als deze totaal uit zijn verband worden gehaald).

Geweldig ding, zo’n computer. Ik maak er dagelijks ook gebruik van en ik ben ook best geïnteresseerd in dit soort ontwikkelingen. Maar soms denk ik: waar blijft het “normale” fysieke contact? Langskomen en een normaal gesprek voeren kost meer tijd, dus men neigt gemakkelijk naar mailen, bellen, sms’sen, etc.

Als je jongeren in huis hebt dan zul je weten dat “de stekker eruit” niet of nauwelijks werkt. Men wil het niet, het is bijna niet meer mogelijk om zonder al dit soort technologie te leven.

Bedrijven gaan er steeds vaker toe over om allerlei informatie via mail te sturen. Binnenkort ontvangt men niet eens een loonstrookje meer per post.

Ook hoorde ik onlangs iemand vertellen dat zij naar de kinderen belt om hen te roepen voor het eten, ook als ze boven op hun kamer zitten. En inderdaad, het is niet erg charmant om onderaan de trap te gaan staan schreeuwen. Bovendien, als ze een koptelefoon op hebben, horen ze het niet eens.

Er zijn steeds meer contactmogelijkheden, men kan de halve wereld benaderen, maar men praat soms nauwelijks met echte mensen. Naarmate de communicatiemiddelen toenemen, lijkt de eenzaamheid onder een grote groep mensen ook toe te nemen.

Mw. N. Timmermans-van de Kamp                                  

Interpunctie, Smientdonk 2, 5467 CA  Veghel

Privé (  0413-310795  0413-310795 of 06-21.59.24.35.   www.interpunctie.nl