| Op adem komen |
| dinsdag, 24 november 2009 07:41 |
|
Mevrouw zorgde al 8 jaar voor haar man die een beroerte had gehad. Meneer was helemaal veranderd. ’s Morgens na het ontbijt dook hij voor de TV om daar de hele dag te blijven zitten. Hij kon zelfstandig door het huis scharrelen, zelf naar het toilet. Hij kon koffie inschenken maar niet met koffie lopen. Dus als mevrouw weg ging, zette zij alles binnen handbereik voor hem klaar.
Hij was niet chagrijnig, maar had nauwelijks aandacht als mevrouw iets vertelde. Hij stond steeds zelf op de voorgrond, alles ging over hem. Als ze bezoek kregen werd er altijd gevraagd hoe het met hem ging, naar mevrouw werd niet gevraagd. Terwijl haar leven net zo goed was veranderd door zijn ziekte. De huisarts had destijds geadviseerd om hem elke 2 maanden een midweek te laten logeren in het tehuis waar hij ook enkele dagen per week naar de dagopvang ging. Mevrouw kon dan op adem komen en haar eigen dingen doen. Ze voelde zich bezwaard als ze hem alleen liet, ook al was het om even boodschappen te doen. Het regelen van de midweek kostte mevrouw zoveel schuldgevoel, dat “het er niet van kwam”. Ze leverde steeds in, paste haar leven zodanig aan dat het eigenlijk teveel voor haar werd. Mantelzorgers overkomt dit vaker. Ze schrok van haar eigen opmerking: “ik hoop maar niet dat hij 80 jaar wordt”. Toen hij een keer niet naar de dagopvang wilde had ze heel duidelijk gezegd: “natuurlijk wel, jij gaat gewoon!” Dat was bij zijn broer in het verkeerde keelsgat geschoten. Huilend vertelde ze dat zijn familie sindsdien boos op haar was. Gelukkig had ze een vriendin in dezelfde situatie. Zij begreep hoe zwaar het was om voor een man te zorgen die niet meer degene is waarmee je al jaren samen bent. Ik adviseerde een jaarplanning te maken voor de midweekse logeerpartijen. Dan hoefde mevrouw maar een keer per jaar haar schuldgevoel te overwinnen en lag het vast. Dit gaf haar wat meer ruimte, en uiteindelijk deed ze hierdoor ook haar man goed: ze kon het beter volhouden voor hem te zorgen.
|
